களவுபோன பௌருஷங்கள்

நிணக்குழம்பின் மணம் நுரைக்க நுரைக்கத் ததும்பிக் கொண்டிருக்கும் கோப்பையிற்பொருந்திய உதடுகளின் வழியே கசிந்து வழியுமந்தக் கந்தக நீரூற்றின் கொடுங்கசந்த சாரங்களே அமுதமெனக் கண்ட கனாக்களினிடையே விழித்தெழுந்தயென் ஆத்மாவின் களவாடப்பட்ட பௌருஷங்களையெண்ணி விம்மியழும் கண்ணீராற்றின்கண் மிதந்து செல்லும் உறிஞ்சிப்பின் உமிழப்பட்ட இந்திரியங்களின் மாமிச நாற்றங்கள் ஒன்றாய்ச்சேர்ந்தொரு பேய்க்குழந்தையாய் மாறித்தன் அந்தகாரக் கரங்களால் நட்சத்திரங்களைப் பெயர்த்துச் செய்த கருந்துளைக்கூட்டுக்குள் அடைபட்டும் அல்குல் வாசம் தேடி இறைஞ்சும் நாசித்துவாரங்களின்மீது சபித்தபடிக்குத் தன் கூடுடைக்கக்போராடி வென்ற மனக்குரங்கின் கற்பனைகளிலலையும் சிதைக்கப்பட்ட யோனிகளைக் குதூகலித்துக் கெக்கலித்தபின்னெழும் குற்றப் புலம்பல்களெல்லாம் மலையெனச்சேர்வதில் பீதியுற்றுப் பகிரவியலா அவஸ்தையில் தன்னைக்கீறிக் குருதி சுவைத்து நாசுழற்றும் அவலச்சுவைமிகுந்ததொரு நாடகக் காட்சிதனைப் பரிகசிக்கும் மாந்தர்தம் கண்பார்க்கக்கூசி ஒளிந்து ஒளிந்தென் பயணம் தொடர்கிறேன் என்னை ஸ்வீகரித்து என்னைக் கரைத்து என்னின் என்னைத் தனதாக்கி என்காதல் அள்ளித் தன் நயனங்களில் தேக்கியெனக்கான நயனதீட்சையளிக்கும் கன்னியினை....

கரைந்துபோகிறவனின் வரிகள்

கவித்துவ வரிகள் பொங்கிவழியுமந்தப் பின்னிராப்போதிற்றன்னுறக்கம் தேடிச்செல்லும் ஆயத்தத்திலிருந்த மங்கிய நிலாவுடனான சிற்றுரையாடல் ஒரு இனிய இசைப்பாடலாய் அவன் தன்நெஞ்சிலே கசிந்திருக்கத்தன் கோப்பையிலேயிருந்த கடைசி மிடற்றை அடிநாவின் எரிச்சல்வேட்கைக்கு இதமாயிறக்கையில் அவன் காதலொரு மண்புழுவாய் மெல்லூர்ந்துத் தற்புணர்ச்சி செய்து பெற்ற குழந்தையைத் தன் காற்பெருவிரலால் நசுக்கித் தேய்த்த வெறுப்பில் சட்டெனவெழுந்து ஓடத்துவங்கியவன் மனம் ஒரு காற்றாய் மாறி காடுமலை, நாடுநகரம் கடந்து கடிதெனத்தாண்டிப்போய் அங்கே பேரழுகையாய் மாறி வீழ்ந்துகொண்டிருந்ததோர் அருவியிற்கலந்து ஜெபிக்கத் தொடங்கிய மந்திரம் அல்லது கவிதை அல்லது புலம்பல் அல்லது வெற்றுக்கூச்சலின் பொருளென்னவென்றால் '" நீவிர் என்னை நேசிக்காததால், நான் உங்களை நேசிக்காததால் நான் தற்கொலை செய்து கொள்கிறேன்" என்பதாகவும் " என் மரணத்தின் சிலுவையைத் தாங்கவியலாமல் உங்கள் தோள்கள் முறிந்து போவதாகட்டும்" என்பதாகவும் இருந்த அந்த வரிகளின் கனத்தைச் சுமந்து மெல்ல காற்றிலேறிப் பறந்த அந்த அக்கக்காக் குருவி நெடுந்தூரஞ்சென்று அவற்றை அந்தக் கவிஞனிடம் ஒப்படைத்தபின் அவனும் அவ்வரிகளின் துயரமும் கனமும் தாங்கச்சகியாது அவற்றைச் சீர்படுத்தியோர் கவிதையாக்க முயன்று கொண்டிருந்தபோது அக்கவிதையின் முதல்வரியாகப் பிறப்பெடுத்ததிவ்வாறாக...." கவித்துவ வரிகள் பொங்கி வழியுமந்த...."

அர்த்தமற்றவனின் புலம்பல்கள்

1)ஒரு சருகைப்போல
காற்றில் அலைகிறது
என் காதல்

பறவைகள் சென்றபின்
யாருக்காய்க் காத்திருக்கிறது
வெறுமையான கூடு


2)தழுவலுக்கும் புணர்தலுக்கும்
காதல் என்று
பெயரிட்டாய்

காதல் கசிந்த
என் முத்தங்களை
என்னவெனப் பெயரிடுவாய்?


3)கிளர்ந்தாய்
புணர்ந்தாய்
கொஞ்சினாய்

அது இருக்கட்டும்....
ஒரு முறையாவது
காதலித்துப் பாரேன்!

துரோகத்தின் சுவையறிதல்.....

ஒரு கண்ணாடியைக் கையாளும் கவனத்தில்
அழகாய்த் தேர்ந்தெடுக்கிறாய்
மிக மெலிதானதொரு கத்தியை...

பொறு... அவசரப்படாதே!

கொல்வது மட்டும் நோக்கமல்ல
அதன் தருணங்கள் உனக்கு
உவகைகூட்ட வேண்டும்

முதலில் என்னை நம்பவை

நீயே என் இறை என்று...
நீதான் என் ரட்சகி என்று...
நீதான் என் எல்லாம் என்று...

இதில்தான் இருக்கிறது
இதயமறுக்கும் சூட்சுமம்...

பிறிதொருபொழுதில்
நீ என்னுடன் இழையத் தொடங்கவேண்டும்...
புலன்கள் கிறங்கும் வேளையில்....
மென்மையாய்த் துவங்கு செயலை

குரல்வளையை அறுத்துவிடாதே
சீக்கிரம் செத்துப்போவேன்...

மெலிதாய் வழியும் குருதியில்
காதலின் வாசம் நுகர்

பிதுங்கத் துவங்கும் கண்களில்
துரோகத்தின் வலி உணர்

நாசித் துவாரங்களின்
விடைப்பில் தெரிகிறதா
மூச்சுக்கான ஏக்கத்தின் தீவிரம்?
காதலினுடையதும் அஃகதே!

இனி நீ துவங்கலாம்
இதே விளையாட்டை
இன்னொரு இனிய பொழுதில்...
அழகான புன்னகையுடன்
உன் காதல் சொல்லி!

நினைவிருக்கிறதா சகியே?

நினைவிருக்கிறதா சகியே?

பிரபஞ்சமெங்கும் பூத்துக்கிடக்கும் பல்லாயிரம், பலகோடி ஜீவன்களும் ஆயிரமாயிரம் வழிகளில் காதலைச்சொல்லும்போதில் நாம் நமது காதலை இதழ்பதித்து இதயம் பறித்துக்கொண்டோம்... உனக்கு நினைவிருக்கிறதா சகியே?

என் நெஞ்சமெங்கும் சுரந்திருந்த ஜீவ ஊற்றை நீ அள்ளிக்கொண்டதும்... உன்னை நானாக்கி என் சுயமழித்து நான் திரிந்திருந்ததும்...உன் குரலுக்கும் உன் புன்னகைக்கும், உன் முத்தத்திற்கும், உன் அணைப்பிற்கும் ஏங்கி ஏங்கி என் புலன் சுமந்த அறிவெல்லாம் அழித்துப் போட்டதும் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா சகியே?

காதலிக்கும்போதெல்லாம் உனக்காக கவிதை எழுதியதில்லை... நம் காதலே கவிதையாய்த்தானே இருந்தது? தாளம் தப்பாது நான் பாடிக்கொண்டிருந்த காதலின் பாடலில் அவ்வப்போது நீ இசைத்த அபஸ்வரங்களை ஆலாபனைகளாக நான் மாற்றியது நினைவிருக்கிறதா சகியே?

உடல்நலம் குன்றி உன்னை மருத்துவரிடம் அழைத்துப் போகும்போதெல்லாம் நீ ஊசிக்குப் பயந்தழுவாய்... நான் ஊமையாய் அழுவேன். என் தலைவலிக்கு நீ மருந்து தடவியபோது மட்டும் சாபங்களை வரங்களாய் மாற்றியது உன் காதல். நினைருக்கிறதா சகியே?

காதலை நெஞ்சில் சுமப்பது வழக்கம். நான் மட்டும் உன்னை ஒரு கைக்குழந்தையாய் மாற்றி என் தோளில் சுமந்திருந்தேன்.... இன்று சுமையில்லாத தோள்களின் கனத்தில் உயரம் குன்றி நான் தவிப்பது உனக்குப் புரியுமா சகியே?

துரோகங்கள் நிழலாய்த் தொடர்ந்து வந்தென்னை நெஞ்சு கீறியபோதெல்லாம் கண்ணீர் துடைக்க நீண்ட உன் விரல்களின் இதமும், உன் மடியின் கதகதப்பும் என்னை ஆற்றுப்படுத்தியதெல்லாம் நினைவிருக்கிறதா சகியே?

இன்று நீயே என் முதுகெலும்பை உருவி என்னை முடவனாக்கியதேன் சகியே?

கண்ணீரையும் காயங்களையும் எனதாக்கி பூக்களாலும் புன்னகையாலும் உன் பாதையை செப்பனிட்டுக் கொடுத்திருக்கிறேன்.

நீயோ இருண்டுபோன என் வானத்தின் மீதமிருந்த நட்சத்திரங்களைப் பிடுங்கி உன் படுக்கையறைக்கூரையை அலங்கரித்திருக்கிறாய்!

என் வசந்தகாலக்கனிகளைச் சுவைத்துப் போனவள் கண்ணீர்விதைகளை மட்டும் காதல் பரிசாய்த் தந்திருக்கிறாய் சகியே...

எங்குபோய்த் தேடுவேன் இனி என் பாதையை.... அழுதழுது ஜீவனிழந்துபோன குருட்டுவிழிகளால்?