அது எப்படி?

ஒருநாள் கூட
என் தலைவலிக்காய்
நீ
மருந்து தடவியதில்லை

எனது
கவிதைகளை
வாசித்ததில்லை

“இந்தப் புடவை
உனக்கு நன்றாயிருக்கும்”
என்று சொன்னதில்லை

அலுத்திருக்கும் இரவுகளில்
என் சம்மதம்
கேட்டதில்லை

அழுதிருக்கும் பகல்களில்
என்னை
அணைத்ததில்லை

இருந்தும்
வெளியில்
சொல்லிக் கொள்கிறாய்
நீ என் ‘கணவன்’ என்று!

யாஹூ மெஸஞ்சரும் சில தேவதைகளும்....

தணலாய் எரிக்கிறது
காதல்
தாவணியால்
விசிறிவிட்டுப் போ


2002 ஜூன்.

ஒரு சூட்கேஸ், ரெண்டு செட் ஷூ, கையில ஒரு பயோடேட்டாவோட தாம்பரம் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வந்து இறங்குன ஆனந்துவுக்கு அப்போ தெரியாதுங்க... அவந்தான் இந்த கதையோட ஹீரோனு.

எப்டி இந்த கதைக்கு ஹீரோவானான், யாரு ஹீரோயினு, வில்லன் மத்த வெங்காயம்லாம் அப்றமா வெச்சுக்கலாம்... மொதல்ல ஆனந்து சாப்டர்

பன்னெண்டாங்கிளாஸ் வரைக்கும் படிச்ச ஸ்கூல்ல பொண்ணுங்ககூட ஒரு வார்த்த பேசினாலே அடுத்தநாள் ”டேஷுக்கும் டேஷுக்கும் லவ்வுடோய்”னு பரபரப்பு பத்திக்கிற ஊருல மொதொமொதோல்ல எஞ்சினியரிங்க எட்டி பார்த்தவன்.

காலேஜ்ல அட்மிஷன் கிடைச்சவுடனே யாருக்கு சந்தோஷமோ இல்ல சோகமோ தெரியாது... ஆனா பட்டில சும்மா கிண்ணுனு திரிஞ்சிட்டுருந்த ரெண்டு கிடாய்க்கு சோகம்... மழைக்கு கூரைகூட
இல்லாம ஏங்கிட்டு இருந்த கலித்தய்னாருக்கு (அதாங்க கலிதீர்த்த அய்யனார்) ஜாலியோ ஜிம்கானா...

அப்பிடி இப்பிடினு ஊருல இருந்த வட்டிக்காரங்ககிட்டல்லாம் பணம்பொரட்டி காலேஜுக்குள்ள நொழஞ்ச ஆனந்துவுக்கு அதிர்ச்சியோ அதிர்ச்சி!

இருக்காதா பின்னே!

எல்லா பொம்பளை புள்ளங்களும் பசங்களுக்கு சரிக்கு சரியா நின்னு பேசிட்டு இருந்தா....?!

நம்மாளுக்கும் என்னிக்காவது ஒருநாள் ஏதாவது ஒரு புள்ளகிட்டயாவது பேசி ஃப்ரண்டாயிடணும்னு ஆசதான்...

என்னத்த பண்றது? பட்டனத்துப் புள்ளைங்க தஸ்ஸு..புஸ்ஸுனு இங்கிலீஷ் பேசுறத பாத்தாலே ஏதோ பாம்பு புஸ்ஸு புஸ்ஸுனு மூச்சுவிடற மாதிரி ஃபீலிங்கு... ராத்திரி பூரா கெட்ட கெட்ட கனா..

ம்ஹும்.. நாலு வருசமும் பொட்டப்புள்ளங்கள பார்த்து ஜொள்ளு விட்ருக்கானே ஒழிய ஒரு சொல்லு விட்டதில்ல

ஒருவழியா 10 அரியரோடயும், கேர்ள்ஃப்ரண்ட் ஆசை நிறைவேறாத ஏக்கத்தோடயும் சென்னையில கால்வெச்ச ஆனந்துவுக்கு திடீர்னு டார்ச் லைட் (சிகரெட் லைட்டர்னும் வெச்சிக்கலாம்)
வெளிச்சத்த பாய்ச்சினான் முகிலன்.. அவன் காலேஜ் சீனியர்... இப்போதைக்கு ஐடியாமணி (பின்ன... சிகரெட்டு, தண்ணி, அக்கா கடை பரோட்டா, ஆஃப் பாயிலுக்கு இந்த மாச உபயதாரர் ஆச்சே!)

ஓவர் டு முகிலன் - ஆனந்து

”பொண்ணுங்கள ஃப்ரண்ட் புடிக்கறதெல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்லடா... யாஹூ மெஸஞ்சர் போ! அங்க இருக்கும் ஆயிரம் ஃபிகரு.. ஈசியா புடுச்சிக்கலாம்”

”அது எப்டிண்ணே! நம்மள எப்டி நம்புவாங்க? அப்டீல்லாம் பேசுவாங்களா?”

“ட்ரை பண்ணி பாருடா! நானே நாலு ஃபிகர்கூட இப்போ பேசிட்டு இருக்கேன்”

ஆனந்து கண்ணுக்கு முன்னாடி இப்போ ஆல்பர்ட்டு ஐன்ஸ்டைன், ஐசக் நியூட்டன் எல்லாரும் தெரிய ஆரம்பிச்சாங்க... முகிலன் ரூபத்துல..

கைல இருந்த அம்பது ரூபாவோட ப்ரௌசிங் செண்டர்குள்ள நுழைஞ்சு ஆனந்து க்ரியேட் பண்ண ஐ.டி anand_chem.engg@yahoo.com.( அய்யா எஞ்சினியர்னு சொன்னாக்கத்தான் ஃபிகர் மடியுமாம்...
உபயம் முகிலன்)

இனி ஆனந்துவும் யாஹூ மெஸஞ்சரும் சில தேவதைகளும்....

“ஹாய்..”.

”ஹாய்...”

“ஹௌ ஆர் யூ?”

“ஃபைன். யூ?)

“யா.ஃபைன்”

"asl pls?"

"m,21,ch, engg... யூ?"

”மீ டூ.. பை”

என்னடாது எழவாப் போச்சு! எங்க பார்த்தாலும் சுத்தி சுத்தி பசங்களாவே வர்றானுங்களேனு யோசிக்க ஆரம்பிச்ச ஆனந்து ஆறு மாசத்துல மெஸஞ்சர்ல ஒரு நூற்றாண்டுப்போரையே நடத்தி கடேசியா
புடிச்சான்யா ஒரு ஃபிகர....

“ஹாய்”

“ஹாய்”

”asl pls?" (இப்போல்லாம் ஆனந்து டைம் வேஸ்ட் பண்றதே இல்ல... ஸ்ட்ரைட்டா மேட்டருக்கு வந்துடறது.. ”நீ ஆணா பொண்ணா?")

“f,20,கோயமுத்தூர்”

ஆனந்துவுக்கு மண்டைக்குள்ள மணியடிக்க ஆரம்பிச்சது... கண்ணுக்கு முன்னாடி பட்டாம்பூச்சி பறக்க ஆரம்பிச்சது.... டெம்போரல் லூப்புக்குள்ள கஜோல் ரேஞ்சுக்கு ஒரு பொண்ணு வந்து “ ஊ... லலல்லா” பாட ஆரம்பிச்சா

“யுர் நேம்?”

“நிரஞ்சனா”

( சாட்டிங் ஹிஸ்டரி தொடரும்)

வார்த்தை என்னைக் கைவிடும்போது மௌனம் பேசுகிறேன்...

உலர்ந்துபோன என் உதடுகளில்
ஒட்டவைத்துப் போகிறாய்
ஒரு புன்னகையை

நீண்டதூரப் பயணங்களின்
ஜன்னலோரங்களில்
எழுதிக் கொண்டே
இருக்கிறேன்
உனக்கான என் கவிதையை

தூக்கம் கலைந்த அதிகாலைகளில்
மீண்டும் தொடர்கின்றன
முத்தம் பற்றிய கனாக்கள்

இமைகளைப் பறித்துக்கொண்ட
மொட்டைமாடி இரவுகள்
எத்தனை யுகங்களாய்
நீள்கின்றன?

கவிதைக்குச் சொற்களைத்
தேடிக்கொண்டிருந்தபோது
மெல்லக் கடந்து
செல்கிறது
உன் காதல்

இங்கே பிராமணன்!

நான்கு நாட்களாக நெஞ்சில் குமுறிக்கொண்டிருந்த நெருப்பை வார்த்தைகளாக வார்க்கும் திறனின்றித் தவித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இத்தனை நாளாய் எங்கே பிராமணன் என்று நீட்டி முழக்கிக்கொண்டிருந்த சோ, சுப்ரமணியசாமி,டோண்டு கும்பலுக்கு ஜல்லியடித்துக் கொண்டிருப்போருக்கு (”நமக்கு வாய்த்த அடிமைகள் மிகவும் திறமைசாலிகள்... இல்லையா டோண்டு சார்) “இங்கே பிராமணன், இங்கே பிராமணன்” என்று பூணூலைப் பிடித்து கையில் பிடித்து ஆட்டி நிரூபித்திருக்கிறார் திருவாளர் டோண்டு.

அன்று சம்புகனின் ரத்தத்தை ருசி பார்த்த அதே நாக்குகள் முள்ளிவாய்க்காலிலும் தாகம் அடங்காமல் இன்று பார்வதியம்மாளின் ரத்தத்துக்காக நாக்கைச் சுழற்றியிருக்கின்றன.

வரதராஜப் பெருமாளுக்கு வால் பிடித்தபோது ஆகாத செலவும், ஜெயேந்திரனுக்கு கழிவதற்கு வாழையிலை வாங்கியபோது ஆகாத செலவும், ராஜபட்சேவுக்கு விளக்கு பிடித்தபோது ஆகாத செலவும் இந்தக் கிழவியின் பாதுகாப்புக்கு ஆகிறதாம்... அணுவிபத்து நேர்ந்தால் பன்னாட்டுக்கம்பெனிகள் சார்பாக 2000 கோடி ரூபாய் எலும்புத்துண்டுகளை வீசியெறியத் தயாராயிருக்கும் இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் வல்லரசுக்கு...

கழுகின் நிழலைக் கண்டால் கூட நடுநடுங்கி நத்தையாய்ச் சுருண்டுகொள்ளுமாம் நாகப்பாம்புகள்... இந்த மனித உருக்கொண்ட பாம்புகள் பிரபாகரனின் மூச்சுக்காற்று பட்ட தூசினைக் கண்டால் கூட நடுங்குவதில் என்ன ஆச்சர்யம் இருக்க முடியும்? பின்னே!! பூணூல்கள் குறிகளாய் நீளும்போது முதுகெலும்பை முன்புறமாக வளைத்து வளைத்து உயரம் குன்றிப்போன தமிழன் காலம்தாழ்த்தியாவது நிமிர்ந்து விட்டானென்றால் என்ன செய்வது? பார்வதியம்மாளைப் பார்த்து பயம் வரத்தான் செய்யும்!!!

பார்ப்பனத்துவேஷம், பார்ப்பனத்துவேஷம் என்று நீலிக்கண்ணீர் வடித்ததைப் பார்த்து ஏமாந்து நின்ற இளிச்சவாயர்களே! இதோ நிர்வாணமாக நிற்கிறது பார்ப்பனர்களின் துவேஷம்!!!

“அவா மணியத்தான் ஆட்டுறா... இல்லை ........த்தான் ஆட்டுறா... நமக்கென்ன”னு போகாம வீடியோ போட்டு நாறடிச்சப்போ வந்த துவேஷமா இருக்குமோ!!!

கருவறையைக் காட்டி இரைப்பையை நிரப்பியது போதாதென்று கருப்பைகளையும் நிரப்பிய கூட்டம் ஓலமிடுகிறது நாட்டின் நலனையும்,இறையாண்மையையும் பற்றி...(ஒருவேளை இறையின் முன்பு ஆண்மையைக் காட்டுவதுதான் இறையாண்மையோ!!! ஒரு எழவும் புரியல... அவா சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்)

பார்வதியம்மாளின்மேல் விஷநாக்கை நீட்டியதற்கு பார்ப்பனவெறியைத்தவிர வேறென்னவாக இருக்க முடியும்...

அவரென்ன கோவணத்தை அவிழ்த்து தண்டத்தில் மாட்டிவிட்டு அம்மாமிகளோடு ஓடிப்போன அந்தர்யாமியா? போயும் போயும் தமிழ்த்தேசியத்தைத் தலையில் தூக்கிவைத்து ஆடிய அசட்டுப் பிரபாகரனின் அம்மாதானே? ’அப்போது’ காணாமல்போன சாஸ்திரங்களெல்லாம் இப்போது சதங்கை கட்டி ஆடத்தான் செய்யும்.

ஆனந்தபுரத்துச் சமரோடு சாம்பலாக்கிவிட்டோம் என்ற மமதையில் ஆடும் கூட்டமே!!! அந்த சத்ரியர்களின் சாம்பலிலிருந்து புதிய ஃபீனிக்ஸ் பறவைகள் சிறகு விரிக்கத்தான் செய்யும்.

அன்று வழங்கப்படும் இறுதித்தீர்ப்பு!

யோனி, முலை மற்றும் சில கவிதைகள்

கிழவிக்கு வைத்தியம் பார்த்தா
கலவரம் வ்ந்துடுமாம்

ஒரு ரூவா அரிசியில
பீ நாத்தம்

“சித்தப்பன் பொண்டாட்டியை
இழுத்துட்டு போயிட்டான்
எம் புருஷன்”
சீரியல் சிலுக்கு
சிங்காரமா அழுவுறா

பக்கத்து ஓட்டல்ல
இட்லி
பதினாறு ரூவாயாம்

”குண்டியை நக்கு
குதூகலம் வரட்டும்”

செவத்த குட்டி சிலும்பல்ல
கேட்ச்சை விடுறான் டோனிப்பயல்

வப்பாட்டிக்கு புடிச்சிருக்காம்
கபடி டீம் எவ்ளோ ரூவா

ஆதிவாசிக்குட்டி
அம்சமா இருப்பாளாமே!
ஆபரேஷன் க்ரீன்ஹண்ட்ல
ஆபீசர் போஸ்ட்டுக்கு எவ்ளோ?

என்ன நடந்தா
எனக்கென்ன
மசுராப்போச்சு

எட்ரா பேனாவ
எழுதுடா கவுஜய
“யோனி, முலை மற்றும் சில கவிதைகள்”